Op donderdag 16 oktober gingen we weer naar Wiltz in Luxemburg, dit jaar alweer voor de 14e keer.  Dit jaar gingen we in totaal met 40 personen dus dat was weer een hele optocht van auto’s. De heenweg was dit jaar wel heel anders dan voorheen, er was namelijk besloten dat we op de heenweg een geocache zouden gaan zoeken. Deze geocache ligt bij Duisburg in het ruhrgebied in Duitsland en dat is niet heel ver om op de weg naar Wiltz. Het bijzondere aan deze cache was echter dat je ervoor moet abseilen. Bij aankomst zagen we een hoge stalen uitkijktoren. (±20m hoog, dat is 2x onze eigen toren) Na een tijdje hadden we door waar de cache hing verstopt, namelijk aan een uitstekende stalen balk. Daar kon je inderdaad alleen via de buitenkant van de toren bij komen. Nadat de touwen werden uitgehangen hebben we de cache gepakt en later zijn er nog zo’n 25 mensen vanaf gegaan, HULDE. Terwijl je aan het wachten was kon je een spel doen waarbij je ernstig na moest denken over wat je zou doen als je met een aantal mensen in een woestijn zou neerstorten en het zou overleven.

Het was al middag toen we verder gingen naar Wiltz, waar we de verschillende kookgroepjes uitzetten bij de supermarkt om eten te gaan kopen om later mee te gaan koken op het kampvuur. Na het inruimen van de blokhut, het koken en eten was het tijd om nog een avond dropping met behulp van GPS te gaan lopen. We werden al snel een kilometer of 10 weggebracht om vanaf daar, “the middle of nowhere” terug te lopen naar de blokhut. Al snel liepen we in een dichtbegroeid bos met slechte GPS-ontvangst. We bedachten ons dat als we maar richting het riviertje “de Wiltz” zouden lopen we de goede kant op zouden gaan. We zijn toen maar een klein stroompje gevolgd dat de berg afstroomde. Na een tijdje kwam dat uit in een wat breder beekje en na een uurtje lopen kwamen we uit bij een verharde weg langs de rivier “de Wiltz”. We kenden de plek daar want een aantal jaar geleden hadden we daar ge-abseild. Toen was het nog een lange weg om te lopen met hier en daar een doorsteek, maar we wisten waar we waren. En de GPS deed het ook weer prima overigens. Bij de blokhut hebben we toen nog een gezellig tijdje aan het kampvuur gezeten.

Vrijdagochtend moesten we vroeg opstaan omdat we naar Vianden gingen. Daar aangekomen werden er 2 goepen gemaakt. Er waren 2 activiteiten, die de 2 groepjes afwisselend ’s morgens en ’s middags gingen doen. Wij gingen ’s morgens naar het kasteel van Vianden. Het is een imposant kasteel dat vanaf begin jaren 80 wordt gerenoveerd. Er is wel veel nieuw aan het kasteel wat soms wel een beetje raar overkomt. Verder hebben niet alle scouts evenveel aandacht voor zo’n soort activiteit. Toch was het wel leuk en hebben we ook veel gelachen. Na het middageten gingen we naar het touwenparcours, boven op de berg bij Vianden. Het leek eerst een beetje kinderachtig maar al snel bleek dat je goed uitgeput kon raken bij de verschillende onderdelen in de touwen tussen de bomen. We hadden er tokkelbanen, indianenbruggen, touwladders, touwnetten, een liaan, een vliegend skateboard etc, etc.  Het avondeten werd volledig verzorgd door een aantal enthousiastelingen. Later op de avond werd nog een spelletje boer, piloot, agent gespeeld. Na een aantal gezellige uren lag iedereen te slapen.

Zaterdag was de dag van de hike, door “de Bikkels” werd al een uurtje eerder opgestaan. We kregen een treinkaartje en een routebeschrijving, daarop stond dat we op het station van Ettelbruck moesten uitstappen. Dus toen maar naar het station in Wiltz gelopen, op de trein gestapt en naar Ettelbruck gereisd. Daar zijn we begonnen met lopen en na een km of 10 kwamen we aan bij de eerste post. Daar troffen we ook de andere groepjes. Het was schitterend weer om te lopen, de dag begon met dichte mist waar later de zon doorheen kwam priemen. Als je hoger in de heuvels kwam liep je boven de mist/wolken en daar scheen de zon volop. De hike eindigde in Kautenbach vanwaar je weer met de trein terug kon naar Wiltz, of je kon die laatste 10 km ook nog gaan lopen. Het avondeten was dit jaar geen barbecue maar we gingen gourmetten in de blokhut. Iedereen vond het erg leuk en lekker. Er was wel een hele hoop afwas maar dat bleek ook geen probleem. Die avond was er geen avondspel meer maar dat hoefde ook niet na zo’n intensieve dag.

Zondag is altijd de dag van een klein beetje uitslapen en daarna opruimen. Dat gebeurde dit jaar supersnel waardoor we erg op tijd klaar waren en we op tijd naar Nederland gingen.

Het was een zeer geslaagd kamp, dit jaar georganiseerd door een nieuw team.... Bedankt en Hulde !!! 

Veel meer foto's gemaakt door de deelnemers tijdens het kamp Wiltz vind je in het Scouting Borculo fotoboek.