Zaterdag 16 februari was het ’s avonds weer zover, de jaarlijkse gorillatocht voor de oudere jeugd begon weer. Eerst allemaal verzamelen op de Sprakelberg en daarna met auto’s naar een nog geheim startpunt. Dit jaar was het de parkeerplaats van de C1000 in Hengelo (Ov). Vanaf hier werden de groepjes los gelaten om een mooi stukje door het Twentse landschap te lopen. Dit jaar waren er veel deelnemende teams bestaande uit 2 tot 4 shero’s, pioniers, stam of kader. Ook waren er een boel gorilla’s waarvoor de groepen zich moesten verbergen.

hiken met koffie en gebak

Sommige groepen hadden er werk van gemaakt om zo onopvallend mogelijk gekleed te zijn en andere liepen met een reflecterende Nuon jas aan in de hoop niet gezien te worden. Na bijna alle groepjes gestart te hebben waren Thom en ik aan de beurt. We liepen dit jaar zoals gewoonlijk weer met zijn tweeën. Na de eerste paar route punten te hebben bestudeerd gingen we op pad, zoals gebruikelijk bij ons met een thermosfles koffie en gebak in de rugzak. Dit nuttigen we tijdens het wegduiken voor de gorilla’s. Dit jaar hadden we zelfs slagroom bij ons voor op het gebak!

de eerste gorilla's een gelukje

Na twee kilometer gelopen te hebben kwamen de eerste lopende gorilla’s tegen die uit het niets op kwamen zetten. Gelukkig liepen er op dat moment een stuk of 5 groepen bij elkaar waardoor er maar twee of drie gepakt zijn en wij lekker konden blijven liggen. Dat was geluk hebben voor ons, want Thom lag niet ver van de gorilla af die een mobiele bouwlamp bij zich had waarmee je het idee had dat het dag was. Nadat we van de schrik bekomen waren en weer een stuk gelopen hadden kwamen we aan op post één. We waren daar als eerste wat betekende dat we hard gelopen hadden. De postbemanning had een lekker bakje warme chocomel voor ons om lekker warm te blijven in de koude nacht en koud was het voor de post mensen, voor ons niet doordat we stevig doorliepen.

het nest van bokito is gevonden

Na bij de eerste post te zijn geweest zijn we vlug doorgelopen op weg naar de tweede post. Onderweg een paar keer weggedoken voor auto’s en fietsers. Één keer zelfs omdat Peter en Elisja een checkpoint op gingen hangen, deze waren we dus bijna misgelopen doordat we zo snel gingen. Een checkpoint missen betekent strafpunten. Na dit checkpoint waren we bijna bij het gorillanest waar bokito eten zou hebben verstopt, met nadruk op bijna. Doordat we een weggetje niet aanzagen voor eigen weg en de organisatie dat wel heeft gedaan waarschijnlijk liepen we een stukje fout. Het was een raar weggetje naar een boerderij leek het, maar het had een straatnaam bord en bleek haaks om het huis een bocht te hebben. We zijn hierin gegaan wat niet de bedoeling was. Door deze fout hebben we een half uur tijd verloren. Eenmaal aangekomen bij het meertje waar bokito zijn eten zou hebben verstopt kwam Heico met de auto eraan, hij parkeerde hem bij de ingang dus gingen we achterom. Achterom ging echter niet want het bleek een eilandje te zijn dat volgens de kaart doorliep. We stonden dus 10m van de schat af, maar voor zwemmen vonden we het te koud. Tijd voor een koffie met appelgebak pauze. Na lekker gezeten te hebben toch maar aan de voorkant naar binnen gegaan en het verstopte gevonden en meegenomen.

winnaar gorilla expeditie 2008

Na een kilometer gelopen te hebben kwamen we aan bij de tweede post, wat het eindpunt van de gorillatocht bleek te zijn. Mooi! Zonder gepakt te zijn op het eindpunt! Vanaf de post met auto’s naar de blokhut van scouting Losser om daar de avond af te maken en te slapen. Na een spoedberaad van de organisatie kwam dan het verlossende woord: De prijsuitreiking! Thom en ik hebben dit jaar gewonnen en kregen daarom een mooie GE2008 Bokito is een watje pet. Deze zullen wij met trots dragen. Na een paar versnaperingen genuttigd te hebben ging iedereen langzaamaan naar zijn bedje. De volgende ochtend weer vroeg op en terug naar huis. De GE was weer ten einde.

Organisatie bedankt voor weer een mooie GE!

Bokito is een watje,
Bart Schutte