Vrijdag 4 juli was het zover: de Dropping (voor Explorers, Pioniers, Stam en kaderleden). Natuurlijk deed de lichting (Peter, William, Rogier, Elisja) ook weer mee. We hadden weer eens een (te?!) grote bek gehad waardoor wij dit keer geen GPS mee kregen. Dit maakte ons eerlijk gezegd wat zenuwachtig, dus overdag hebben we ons al bezig gehouden met de nodige voorbereidingen. Er werd informatie opgezocht over “declinatie”, “miswijzing” en andere moeilijke termen, en er werd een heus programmaatje geschreven om GPS coördinaten om te zetten naar kaart coördinaten. Dit alles zou ons er door moeten helpen.

de lichting is (nog) compleet

’s Avonds vertrokken we rond 20:00 uur van de Sprakelberg. Onze groep mocht zichzelf droppen, maar we moesten wel langs NS station Emmen om Wiljum op te halen zodat ons team compleet was. Eigenwijs als we zijn, hebben hem opgebeld dat hij beter op een ander station kon uitstappen, zo konden we weer wat tijd winnen. Na een koel biertje, begonnen we om 22:30 uur met z’n vieren te lopen. Dit was een uniek moment; het was de eerste keer in de geschiedenis dat we compleet aan de dropping begonnen. We waren vlot bij checkpoint 1, al snel gevolgd door de Moordwijven (Lotte, Inge, Marije). De organisatie kwam daar ook nog even langs. Waarschijnlijk heerst er een soort vloek op de Lichting, want Wiljum moest bij checkpoint 1 met een blessure afhaken. Ook dit jaar hebben we de dropping dus weer niet van het begin tot het eind compleet gelopen :-(.

de eerste post

Enigszins te neer geslagen begonnen we aan de route naar post 1. Aan het eind van de route was een mooi lang stuk over de heide tussen een hele kudde mekkerende skoap’n :-). Helaas hoorde dit niet bij de route :-(, want er was geen post te bekennen … We hadden even over het hoofd gezien dat Jan Willem met de kaart had zitten rommelen, er zat een knik in de route die in werkelijkheid geen knik was :-|. Gelukkig vonden we toch snel de juiste plaats van de post, maar het ommetje heeft ons wel zo’n beetje 4 à 5 km gekost. Op de post kwamen vlak na ons ook de teams Funnels of the Universe (Menno, Dave, Harm, Tim, Koen E.) en Boney M (Miranda, Karine, Frank, Arjan) binnen. Het is altijd leuk om andere groepen tegen te komen, dan kun je ervaringen uitwisselen over de route (en wij werden uitgelachen omdat we omgelopen waren …). Op de post kregen we een kaart uitgereikt
met slechts een heel klein stukje er op getekend met een belangrijke kruising en verder alleen een pijl, een schaalverdeling en de oriëntatie van de kaart (dat was welke kant de bovenkant van de kaart opwijst …). De  lichting werd even stil, want zonder GPS en zonder echte (staf)kaart, zou dit wel eens heel moeilijk kunnen worden. Nou ja, eerst maar eens naar de kruising lopen (dat was al iets van 4 km ofzo) en dan verder kijken.

even een power nap

Bij die kruising stond gelukkig een kaart van de omgeving. We hebben toen de schaal omgerekend en wat op de omgevingskaart staan tekenen (met potlood!) en meten zodat we tot ongeveer halverwege wisten waar we ongeveer moesten zijn. Daarna hebben we tijdens het lopen de hele tijd het kompas erbij gehad en goed op de tijd en de paddenstoelen gelet om te weten hoever we ongeveer zaten. Het lukte ook nog op die manier, al waren we er pas zeker van toen de organisatie ’s morgens de nieuwe kaart kwam ophangen. We waren alleen iets te ver doorgelopen, maar we zaten we aan de goede weg:-). Daar hadden we trouwens even aan de kant van de weg onze bivak gebouwd, zodat we toch nog 2 uurtjes slaap meepikten … De volgende route was een oleaat, maar zonder kaart (en zonder droad). Was ook weer erg leuk, met z’n drieën elke stukje aangepakt: de één las de oleaat, de ander schoot de kompasrichtingen en de derde bepaalde hoeveel minuten we over elk stukje zouden moeten lopen.

eindelijk ontbijten

We verheugden ons al op ontbijt (lunch?!) op de post aan het eind van het oleaat, maar daar hing alleen maar een nieuwe route waaraan echt even gerekend moest worden met nieuwe technieken (Jan Willem liet even merken dat hij op z’n school ook echt wat leert, maar dat wisten we al). We moesten toch nog een flink eind lopen voordat we dan echt op de post kwamen en daar werden we door de organisatie vertroeteld. We mochten op hun stoelen (met rugleuning) zitten en we werden goed van eten en drinken voorzien: biertjes, frikadel, patat, gebakken eitje, heerlijk! Na een fl inke pauze mochten we zelf aangeven hoe lang we nog konden/wilden. Pépé had het over 15 km, maar Rogier en ik vonden dat misschien wat overdreven (later zei P dat hij maar hoopte dat JW de 15 km niet serieus had genomen :-)). We werden nog één keer opnieuw gedropt en we moesten nog één kaart vinden (bij een heus Hunebed) en om 16:00 uur waren we na ruim 60 km lopen over. Wat bleek: de blokhut was slechts 200 meter van de plaats waar wij vrijdagavond onze auto hadden moeten parkeren, dat was lachen, en slim van de organisatie! Toen alle groepen binnen waren, hebben we met z’n allen macaroni gegeten en ’s avonds bij het kampvuur gezeten en natuurlijk de hele tijd verhalen uitwisselen over deze mooie, zware, leuke, enz. tocht. Aan het kampvuur was ik er zelf niet meer bij, want mijn lichtje was toen al uit (ik lag al om 19:30 uur onder zeil, letterlijk!), maar ik heb begrepen dat het nog een hele tijd gezellig is geweest. Zondag morgen was het als vanouds opstaan, opruimen, ontbijtje (met o.a. eieren, spek en tosti’s) en daarna op huus op an … Jan Willem en de rest van de organisatie, BEDANKT!

Elisja.

Meer foto’s op de Pioniers Borculo website