de belevenissen van de verkennerleiding

Zaterdagavond, 1 april. Het is tijd voor de Scouting Cycloongroep Borculo Gorilla Expeditie 2006, en dan niet die kleine expeditie voor de verkenners en jongere speltakken, maar dé GE, een bikkelharde tocht met grote logge en enge gorilla’s onderweg. Na het wachten op William en dhr. Voortman kunnen we eindelijk vertrekken naar het beginpunt. Waar zouden we dit jaar toch heen gaan? Geruchten gaan dat het een waterrijk gebied is. In ieder geval zit de stemming er in de auto al goed in. De IJssel over, en dan naar Spankeren (spreek uit als Spenkeren). Daar worden we bij een bijgebouw van een kerk uit de auto gezet. En dan is het wachten op vertrek. We lopen dit jaar met een groepje van de Verkennerleiding… op één na, want die was bang dat hij het met krukken toch moeilijk zou krijgen onderweg. We smeren de zwarte prut van Wim op onze kop (Norit, nu zijn we een paar weken van de schijterij af), en zijn nu helemaal onherkenbaar, vooral met onze camouflagenetjes over de rug heen. Als één-na-laatste mogen wij vertrekken. MarC en William zouden alleen nog na ons vertrekken. Het stuk tot aan de eerste post is gorilla vrij. Even stevig doorlopen dus en een beginnetje maken aan het legen van de veldfles. Zodra we de post aan de overkant van een weiland zien beginnen we aan onze eerste doorsteek… rechtstreeks over dat weiland. Op de post mogen we nog niet direct vertrekken, we krijgen wat te drinken, en moeten dan nog eventjes wachten totdat er een paar andere groepjes weg zijn (‘Het lijkt hier wel post Neede’). En dan… en dan… dan krijgen we het signaal dat we mogen vertrekken. De GE gaat echt beginnen! Al gauw liggen we in de eerste sloot, of tenminste, de meest liggen tegen de wand van de sloot aan, en sommigen liggen in de sloot. Een stukje rennen, weer lopen, en dan plots weer de bosjes in, helaas kijkt Niek plots recht in een zaklamp en zijn we er voor de eerste keer bij. Dan moeten we langs een eind langs een sloot lopen, we zien alweer lichten opdoemen dus we duiken snel het prikkelbosje aan de rechterzijde in.

wegduiken voor de gorilla's

Even later kruipen we het bos weer uit en lopen we weer een eindje verder, bij de volgende verstopactie verliezen Flamma en ik de rest van de groep, en moeten dus eventjes zorgen weer terug te komen bij de groep. Maar al gauw komt er weer een lopende gorilla aan, wij duiken in het prikkelbos, niet genoeg tijd om ons goed te verbergen, maar goed, camouflagenet over de kop heen en zien wat het wordt. Het blijkt Arjan te zijn die ons voorbij loopt (hij zag ons niet, maar wij hem wel, als we wilden konden we hem zo omver trekken aan de benen.). Dan weer verder maar er komen plots fietsers aan… weer snel de bosjes in, weer niet genoeg tijd om ons goed te verbergen, camouflagenetjes over de kop heen en de muil houden. Totdat we opeens Elisja horen: ‘Hé, camouflagenetjes…’, shit, wij zijn erbij… en dat betekend dus al twee kruisjes… helaas. Dan vinden we de rest weer en vertellen we kort onze belevenissen. Snel doorlopen. Sindsdien zijn we nog maar één keer gevonden, maar dat betekend niet dat we niet meer in de berm hebben gelegen. Weilandje induiken, slootje induiken, voortuin induiken, we deden het allemaal, en als je in een heideveldje ligt en je hoort plots shero’s langskomen (en je ziet ze ook duidelijk… met die zaklampen…) dan ga je een pauw nadoen. Bij de plek waar eten van de gorilla’s zou moeten liggen staan onmundig veel shero’s erg onopvallend met zaklampen fel aan en hard pratend en zoekende… shit… daar moeten wij niet in de buurt komen. Laat die banaantjes maar zitten, maar hé… daar komen fietsers aan, dan maar snel een ander pad in rennen. Daar raakt Daniël ons eventjes kwijt, wordt gepakt door een gorilla, maar wordt gematst… lieve gorilla’s. Na de laatste post wordt het tijd voor de laatste etappe. Ook hier is het weer veel wegduiken. Wanneer we een achtertuin in rennen probeer ik over een tuinhekje heen te komen maar blijf hangen met m’n camouflagenetje… het hekje bleek ook open te kunnen, maar… wederom niet gevonden!  Even later komen er wederom auto’s aan en wij snel een weiland in rennen, en er weer uitkomen als we in het plaatsje Hall zijn. Een kerel die z’n hond uit laat kijkt ons wel een beetje vreemd aan… wat wil je, als je 6 kerels in camouflagenetjes en met een zwart geverfde kop aan ziet komen. In de laatste kilometer van de tocht zijn we dan uiteindelijk nog net te laat om het bos in te duiken voor Peter en Elisja… en zijn we er dus weer bij, dat was drie, maar wel de laatste keer dat we gepakt werden.

het eindpunt een borrel en afwachten op de uitslag

Aangekomen op het eindpunt komen we Thom en Bart S tegen. Vol goede moed nemen we een borrel op het vermoeden dat we het toch wel redelijk goed hebben gedaan… zouden wij dan nog zo’n mooi T-shirt winnen? We hebben alleen niet zoveel kaartjes gevonden. En ja… dat bleek toch een bepalende factor te zijn, en snelheid had niet zoveel met de uitslag te maken. William en Marc komen als laatste binnen en dan kan de prijsuitreiking beginnen… Laatste plaats: Verkennerleiding………. Bow…. Dat hadden we niet verwacht, maar ja, je moet wat hé. De precieze uitslag weet ik niet meer… alleen dat William en Marc gewonnen hadden. Daarna hebben we een gezellige avond gehouden, sommigen gingen naar bed, en sommigen gingen door tot de vogeltjes weer floten en het weer licht was.

Het was weer een pracht van een Gorilla Expeditie, en op naar volgend jaar!
Peter en Elisja, bedankt voor de organisatie!

Jan-Willem