het virtuele hekje van thom

Zaterdagavond 27 februari stonden we met z'n allen klaar op de sprakelberg. Het was weer tijd voor de Scouting Borculo Gorilla Expeditie 2005 georganiseerd voor de oudere speltakken door de STAM. Nadat we onze tassen in hadden gepakt konden we vertrekken naar het beginpunt. Daar aangekomen gaf Elisja nog wat uitleg en toen konden de groepjes vertrekken! Als eerste vertrokken de jongsten, Rob en Stephan. Daarna mochten wij - Thom, Bart en ik, JW (de bananen) - vertrekken. Het eerste stuk van de route was gorilla vrij. Bij zo ongeveer het eerste stuk waar we liepen en waar weer wel gorilla's mochten lopen konden we direct het weiland in rennen omdat daar een auto aankwam, zeer waarschijnlijk Esther. Daarna konden we weer verder lopen. Pas bij een elektriciteitsmast mochten we weer het weiland in duiken omdat er fietsers aankwamen. Zo zagen we dat Rob en Stephan die we inmiddels achter ons hadden laten liggen, gevonden werden door de fietsers. Langs de bosrand zijn we weer verder gelopen, waar Thom een virtueel hekje zag en wel heel moeilijk deed om door lucht heen te lopen.

een mercedes nee dat kan geen gorilla zijn

Toen kwam een stuk wat erg lang duurde en waar we enorm lang in hetzelfde bosje door hebben gebracht. Wanneer je uit het bosje kwam en je je poot op de weg zette riep er weer iemand... "auto", of "fietser", en je kon weer snel het bosje in rennen. Slechts één keer wisten we zeker dat de auto die voorbij kwam niet van scouting was, het was een mercedes. Toen konden we weer een tijdje rustig doorlopen.
Op een gegeven moment kwamen er weer fietsers aan en we gingen deze keer maar diep het bos in... daar hebben we dan maar besloten om een kopje koffie te gaan drinken. Toen we weer verder gingen zagen we na een paar minuten opeens een zaklamp. Bart en ik snel over een hekje heen klimmen, en Thom probeerde er doorheen te rennen. Maar goed, we dachten veilig te zijn... niet dus, want daar kwam Heiko met z'n dagmaker het bos in lopen. Opeens ging er ook nog licht bij onze buurman aan, en hoorde een hoop geroep dat we z'n bosje uit moesten. Eenmaal uit het bosje was het maar tijd om ons kaartje af te geven om Marc er ons eerste streepje op te laten zetten.

op zoek naar een hectometerpaaltje

Iets verderop was de eerste post waar we als eerste aankwamen. Daar hebben we heerlijke chocolademelk gedronken en zijn weer verder gelopen. Een tijdje konden we mooi doorlopen maar toen kwamen Miranda en William eraan fietsen. Wij snel de crossbaan op waar we ons goed konden verstoppen. Ze wisten alleen wel dat we ergens in dat bos zaten want... ze zagen voetstappen in de sneeuw, en we liepen voorop. Maar goed, we werden niet gevonden en liepen door. Op een kruising waar een vrachtwagen stond hebben we even snel gekeken waar we waren en toen we verder wouden lopen kwamen William en Miranda er opeens weer aan fietsen. Wij snel onder de vrachtwagen kruipen, maar hellaas, ze hoorden ons toch. Tweede streepje. Toen gingen we lopen en kwamen op een weg uit waar we rechts moesten. Wij lopen en lopen... maar we kwamen geen hectometer paaltje 2,5 tegen... wel kwamen we in Goor terecht waar we in een café hebben gevraagd waar een bepaalde weg was. Een kerel wist zeker dat ie dat wist en vertelde het ons, uiteindelijk klopte daar geen zak van en zijn we maar gewoon naar hectometerpaaltje 2,5 heen gelopen, welke al links van de weg lag waar we uit kwamen... Maar daar kwamen we ook geen weg tegen die we in moesten. Dus dan maar Elisja en Peter bellen. 3 strafpunten... boeiend... Peter en Elisja hebben ons met de volvo opgehaald en ook nog Rob en Stephan die we onderweg tegenkwamen die ook verkeerd zaten. Gaat best wel, met z'n zevenen in een volvo...

toch een derde streepje

We werden naar het goed punt gebracht en zijn vanaf daar verder gelopen met de route. We zaten daar met ongeveer 4 groepjes achter elkaar en moesten ons regelmatig verstoppen om dat er weer auto's voorij reden. Op een gegeven moment kwamen we uit onze verstopplek en dachten dat Rob en Stephan achter ons liepen, niet dus... dat waren Marc en Heiko weer... dus: derde streepje. Voor de rest is er niet veel meer gebeurt tijdens de tocht. We hebben ons nog een paar keer moeten verstoppen maar voor de rest zijn we niet meer gevonden. Aangekomen op post 2 werd er besloten dat er in het volgende stuk geen gorilla's meer zouden rondlopen. Je kon meerijden naar de blokhut of nog lopen. Wij kozen ervoor om nog even lekker door te lopen en kwamen na een tijdje aan bij de blokhut.

biertje bij het kampvuur en de prijsuitreiking

Daar hebben we ene biertje gedronken bij het kampvuur en toen kwam de prijsuitreiking! Het groepje van Wouter, Menno en Harm hadden gewonnen, en wonnen het prachtige t-shirt. Voor de rest weet ik niet meer precies wie op de hoeveelste plaats stond. Daarna zijn mensen binnen gaan zitten en buiten... het was buiten behoorlijk koud, maar het kampvuur gaf genoeg warmte af. Ik ben zelf binnen door gegaan, en ik ben rond half 7 - het was alweer licht - maar eens gaan slapen. De volgende ochtend vertrokken we na het ontbijt en het schoonmaken weer op weg naar de Sprakelberg en was de Gorilla Expeditie 2005 echt afgelopen.

Het was donders mooi, en bedankt voor de perfecte organisatie!

Groeten, Jan-Willem