dropping in de buurt van ommen

In de zomer van 2004 klinkt op een veldje van het kampterrein Ada’s Hoeve in Ommen een radio waarop de EK wedstrijd Nederland - Tsjechië wordt uitgezonden. Een groepje uitgeputte scouts luisteren met een biertje in de hand naar deze wedstrijd. Uitgeput omdat ze een nacht en een dag in de omgeving van Ommen, wat voor hen onbekend gebied is, hebben rondgelopen. Vrijdagavond stond iedereen klaar op de Sprakelberg. Er waren minder mensen dan verwacht. In totaal liepen er zes mensen mee. Nadat we alles ingeladen hadden vertrokken we met drie auto’s richting Ommen waar de groepjes gedropt zouden worden. Als eerste werden de jongeren van de groep gedropt. In het routeboekje was op één pagina groot de naam Beerze afgedrukt. Dat was eigenlijk de hele dropping, daarna zou nog een route komen met andere technieken. Maar toen het groepje het boekje kreeg sloegen ze deze pagina over en gingen verder met de route. Toen we uitlegden dat ze een route overgeslagen hadden begrepen ze het eindelijk en konden ze gaan lopen. Toen zij gedropt waren konden we een eindje verder rijden om de oudsten te droppen. We hebben ze iets verder van Beerze gedropt zodat ze ook wat meer konden lopen. Evenals het vorige groepje sloegen zij de pagina met Beerze over en gingen al verder met de volgende kaart. Na ook hen uitleg gegeven te hebben konden zij ook vertrekken.

een vlot wat niet vlotten wil en het jägermeister effect

Met de mensen die op post zouden gaan staan dit weekend, Ton, Wouter en ik zijn we daarna vertrokken richting de post. Eerst hebben we in een café restaurant een patatje gegeten om de honger te stillen, we hadden die avond alleen nog een homp ontbijtkoek gegeten. Toen we het bord patat op hadden zijn we dan echt naar de post gereden. Een paar maanden terug hadden Wouter en ik bij de voorbereiding twee dagen door de omgeving van Ommen gefietst om de route te maken. Daar zijn we een mooi gebied tegengekomen wat we wilden gebruiken als post. Na veel bellen met de boswachter van dat gebied mochten we daar tijdens de dropping gebruik van maken en zelfs overnachten. Dus we zijn het bos zachtjes in gereden richting de waterkant. De bedoeling was dat de volgende dag de groepjes van de andere waterkant zouden komen. Op de post hebben we door een zeiltje te spannen een mooi tentje gemaakt en zijn toen gaan slapen. Toen we de volgende ochtend wakker werden zijn we begonnen aan het bouwen van een vlotje. Het bouwen van dat vlotje wou niet echt vlotten en toen we besloten hadden ermee te stoppen kwamen beide groepjes gezamenlijk aan, alleen wel van de verkeerde kant. Maar goed, dat maakte dan maar niks uit. De groepjes hadden afgelopen nacht samen ergens een tentje opgezet en daar heeft Thom zijn medewandelaars ondergekotst want hij had teveel Jägermeister gedronken, iets wat je normaal niet doet tijdens een wandeltocht. Toen Dave een keukenkist in de aanhanger zag staan sprintte hij erop af en haalde het gasstel eruit om daar kant en klare chili te bereiden, iets waar de rest van de groep raar naar zat te kijken, want de rest had niet zon zin in chili om negen uur  ‘s morgens.

de route klopt niet meer

Toen iedereen uitgegeten was konden de groepjes weer vertrekken. Er stond nog een route voor de hele dag op hen te wachten. We hadden met het maken van de route twee routes gemaakt. Een wat langere, en een wat kortere. Het groepje van Thom, Elvira en Bart (de jongeren) mochten als eerste vertrekken en zouden de kortere route gaan lopen. Vijf minuten later mochten Bram, Flamma en Dave vertrekken, zij mochten de langere route lopen. Wij hebben de post afgebroken en zijn toen vertrokken. Ton kwam op het geweldige idee om eventjes naar een café-restaurant te gaan, om daar even wat te gaan drinken. Toen we daar een tijdje zaten, met uitzicht op het station, belde Menno op, de route klopte niet. We wisten precies waar ze zaten, en wisten ook precies hoe dat gebied in elkaar stak. Alleen stond er wat minder gras op de kleine paadjes toen wij de route maakten. Wij hebben alle kleine paden mee gerekend die een paar maanden terug nog wel zichtbaar waren. Maar nu het een paar maanden verder was is het gras gaan groeien en zijn de paadjes onzichtbaar geworden, en dus ook niet meer goed ingetekend op de kaart. We zijn naar de groepjes gereden en vonden ze aan het spoor. We hebben ze daar een beetje de weg gewezen en zijn toen naar de volgende post gereden.

post bovenop een toren

Toen zaten we daar, op een uitkijktoren, uit te kijken over het bos bij Ommen. Met een boterham en een glas melk in de hand, in de wind. We hadden de tweede en laatste post van de route geplaatst op een toren, van tien meter of hoger. Na een stevige beklimming zaten we daarboven en het bleek hard te waaien daar boven. Wat wel een voordeel was: je had goede ontvangst met de mobiele telefoon èn je hoorde de groepjes aankomen.
Na lang wachten hoorde ik ineens mijn naam uit het bos komen. Dat was Flamma die aan het schreeuwen was. Ze zaten dus ergens in het bos, gelukkig. Een half uur later kwamen ze daaraan. Ook zij mochten nu naar boven klimmen om het volgende deel van de route te halen. Boven bleek dat ze genoeg energie hadden om naar beneden te rennen en weer naar boven. Toen iedereen uitgespeeld was konden we beginnen aan de laatste etappe. Het laatste deel van de route liep naar het eindpunt: kampterrein Ada’s Hoeve.
Ook hier liepen de oudsten de langste route en de jongste de kortste. Ik liep de korte route mee en na drie kwartier kwamen we aan bij Ada’s Hoeve. Op Ada’s Hoeve hebben we weer zeiltjes opgehangen als slaapplaats en een kleine kampkeuken gemaakt.

bij de radio met een biertje luisteren naar voetbal

Een uur later kwamen de anderen eraan lopen, met een gezicht dat zei dat ze uitgeput waren, en ze liepen ook zo. Flamma trok zijn schoenen uit, en we zagen smerige, door de blaren helemaal wit geworden doorweekte voetzolen. We zijn begonnen met het koken van de macaroni, het uithangen van de vieze slaapzakken, veroorzaakt door Thom. ‘s Avonds was er de EK voetbalwedstrijd Nederland - Tsjechië Deze wedstrijd hebben we met zijn allen geluisterd met een biertje in de hand. Toen de wedstrijd afgelopen was, en Nederland verloren had, was iedereen doodmoe en ging direct slapen. De volgende ochtend werd iedereen rustig wakker en zijn we langzaam aan alles gaan opruimen. Toen alles opgeruimd was zijn we weer vertrokken naar Borculo. Daar hebben we alles weer opgeruimd en weggelegd op de plaatsen waar het hoorde en hebben afgesloten.
Het was, op de fouten in de route na, weer een prachtige Scouting dropping en voor herhaling vatbaar. Dit jaar (2005) wordt er dan ook weer een dropping georganiseerd.