Het is 21 december van het jaar 2002, koud en er hangt een dikke mist over het mooie Borculose coulisselandschap. In de verte glijden vage schimmen voorbij en je hoort de takken en bomen kraken. Overal branden vuren en een onverklaarbare geur prikkelt mijn zintuigen. Mijn adrenalinepeil schiet omhoog. Plotseling hoor ik de stemmen van het lijkt wel geesten. Achter me hoor ik geweerschoten en het lijkt wel of de bomen me met één oog aankijken. Ben ik in een griezelfilm beland? Het lijkt wel een fragment uit een film van Hitchcock. Als je vandaag niet perse buiten hoeft te zijn neem je ook geen enkel risico en blijf je lekker veilig bij de warme kachel zitten. Ben ik werkelijk in een griezelfilm beland of is dit een enge droom?

Niets is minder waar. Scouting Borculo houdt hun jaarlijkse hulsttocht om weer een bewogen scoutingjaar op gepaste wijze af te sluiten. De vage schimmen zijn bij nader inzien de leden van scouting die een elfstedentocht lopen. De takken en bomen die je hoort kraken zijn het gevolg van twee overijverige leiders die hun wachttijd doden met het omdrukken van oude dode bomen tot ze weer een groep veilig kunnen helpen oversteken. De vuren zijn de vuurkorfen waar naar scouting traditie volop in gestookt wordt. En de geur wordt veroorzaakt door het bakken van overheerlijke oliebollen. Zelfs in een oliebollenkraam heb ik nog nooit zoveel oliebollen bij elkaar gezien. Achteraf valt het allemaal wel mee want de geweerschoten zijn van de jagers die bij Beekvliet proberen wat eten te schieten voor de kerst. De stemmen zijn uiteraard weer van de leden. Ze hielden alleen hun mond om een oliebol te verorberen. En de éénogige bomen blijken simpelweg zilveren hulstblaadjes te zijn die een deel van de route aangeven.

Een rayonhoofd.